[Recensie 3voor12] As I Lay Dying + Amon Amarth, Metropool Hengelo

Wederom bewijst Poppodium metropool zijn bestaansrecht in de regio. Met de diversiteit aan artiesten laat het podium zien hoe mooi en belangrijk muziek is in het leven van alledag. Guus Meeuwis naast Seasick Steve, Lamb of God naast Anouk. Was die saamhorigheid maar alom vertegenwoordig in de wereld. Nu wil ik niet te filosofisch worden in deze recensie, maar de vergelijking mag gemaakt worden. Want op zaterdag 22 oktober stonden de mannen van As I Lay Dying naast de formatie van Amon Amarth. Beide keiharde Metal bands, met een lichtelijk verschil in subgenre. Metalcore naast Melodic DeathMetal. Een harde, ruige, strakke band naast, nouja, een harde, ruige, strakke band. Een prima ouderwetse Metal avond in Hengelo dus.

De opgewektheid was te zien aan het publiek die avond. Iedereen leek zich te verheugen op een mooie avond van hun favoriete band. Van over heel Nederland kwamen de fans om de grote namen in het echt te aanschouwen. Het blijft elke keer mooi om te zien dat jong naast oud geniet van dezelfde muziek. Amon Amarth draait al een tijdje mee, en heeft in die tijd een trouwe schare fans opgebouwd. Het zelfde geldt voor As I Lay Dying dat, ook al is het een ander genre, prima de hoofd act had kunnen zijn. Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat ik de allereerste, lokale band van de avond niet heb kunnen zien wegens problemen met het openbaar vervoer naar Hengelo. Maar aan de reacties van het publiek was het een prima opwarmer voor Amon Amarth. Zoals een voorprogramma hoort te zijn.

As I Lay Dying betrad het zeer kleine podium om de avond goed af te trappen. Het bizar grote drumstel van Amon Amarth zorgde voor een opstelling van de metalcore band, die ik eigenlijk wel kon waarderen. De drummer van As I Lay Dying stond met zijn apparaat tussen de overige band leden te spelen, en dat bracht zijn bijdrage goed naar voren. Als een bezetene droeg hij hij de band gedurende de hele set. Ondanks wat kleine technische problemen met de gitarist was de show degelijk te noemen, in de positieve zin. Zonder al teveel poespas, bracht de band harde metal ten gehore, met zowel oud als nieuw materiaal. 'The Sound of Truth' zweepte de zaal goed op, om aan het einde van de set 'Nothing Left' van hetzelfde album te spelen. Tussendoor veelal ouder werk, wat voor een goede balans zorgde. Op het eind kwam er zelfs nog een redelijke Wall of Death aan te pas, iets dat het publiek prima kon waarderen als opmaat naar Amon Amarth. Met een strakke, degelijke en professionele houding liet As I Lay Dying het publiek voldaan achter.

Amon Amarth werd ontvangen met luid gejuich, en zowel het publiek als de band had er duidelijk zin in. Geheel volgens de Noorse mythologie waar de band zich graag door laat inspireren, had de frontman Johan Hegg een hoorn aan zijn riem hangen, waar helaas geen godendrank in zat. Hij had het in ieder geval niet nodig gehad om zijn stem te smeren, want wat een grunts kwamen uit zijn strot! Heerlijk rauw. De combinatie in deze band tussen vocals, bruut gitaarweld en slopend drumwerk stemde mij zeer vrolijk. Het kan eigenlijk ook niet anders als je alleen al kijkt naar het drumstel. Drie (!) bass drums en nog veel meer tom's waar de drummer compleet loos op ging. En dat werkte aanstekelijk voor het publiek. Er werd zwaar genoten, door iedereen. Voor deze avond was Amon Amarth onbekend voor mij, maar het moge duidelijk zijn dat ik al die tijd wat gemist heb. Werkelijk 'Guardians of Asgaard'.

Maar om te zeggen dat Amon Amarth de duidelijke hoofdact was zou ik As I Lay Dying te weinig eer aandoen. Het zijn allebei grote namen in hun respectievelijke subgenres, maar verschillen teveel in stijl om elkaars voorprogramma te zijn. Dat gezegd hebben, twee ontzettend goede, grote namen, die voor een geweldige avond hebben gezorgd. Hengelo, en poppodium Metropool mogen trots zijn.

[Review Show] Kudra Mata & Lamb of God, 10 juni in Metropool, Hengelo

De Metropool is goed bezig. Met namen als Ignite, Anthrax en natuurlijk Lamb of God zet de Hengelose rocktempel zichzelf goed op de kaart. Sinds de opening van dit 2e riante podium in de Twentse regio was het dan ook een kwestie van tijd voordat de grote namen in de scene het oosten van Nederland aan zouden doen. Donderdagavond was de beurt aan Lamb of God, met Kudra Mata als voorprogramma.

Kudra Mata is natuurlijk bekend van het legendarische optreden in Zwolle, ten tijde van het bevrijdingsfestival 2007. De bezetting is sindsdien aangepast want de huidige drummer Tim Kuper heeft de plek ingenomen van Mart, en dat heeft goed uitgepakt. Met alle respect voor de drumkwaliteiten van Mart natuurlijk, hij heeft toch zijn stempel op de unieke sound van Kudra Mata gedrukt. Maar met de huidige leden merk je dat de band een stuk volwassener is geworden. De shows klinken strakker dan voorheen, en met de nieuwe nummers is het duidelijk dat deze kerels klaar zijn voor de volgende stap. Het wachten is op de nieuwe EP, en met deze show zijn ze hopelijk verzekerd van een breder publiek.

Maar op deze warme voorzomer-avond was de stage natuurlijk voor de mannen van Lamb of God, de zogeheten Amerikaanse 'pure-metal' band uit Richmond, Virginia. Kenmerk van deze bebaarde mannen is het strakke, technische gitaarwerk en gevatte teksten, en de eindeloze, energieke tournees over onze aardbol. 5 jaar nadat de band tekende bij het label Epic Records zijn ze er nog steeds, een gegeven dat in deze industrie noemenswaardig genoemd mag worden. En met de komst van het laatste album 'Wrath' is 15 jaar ervaring verwerkt tot misschien wel de meest energieke CD van de 5-koppige band. Kudra Mata heeft als voorprogramma veel overeenkomsten met Lamb of God en is bij deze band van formaat de enige juiste keuze. De metal-liefhebbers uit het hele land verwachte met deze line-up moddervette gitaarriffs, dreunende baspartijen, ruige vocals en zwetende dikke mannen in de pit. En zelfs dat laatste was ruimschoots aanwezig.

Het begon goed toen Kudra Mata het podium betrad. De zaal was al flink vol met de Lamb of God aanhangers uit het hele land, en er waren ook veel bekende gezichten uit het oosten te zien. Sowieso heeft Kudra Mata een vaste aanhang hier in de regio, en dat lijkt zich per show uit te breiden. De sfeer kwam er vanaf het 2e nummer goed in, toen ook de mensen die onbekend waren met de band zagen met hoeveel energie de mannen hun instrumenten bespeelden. Dat werkte aanstekelijk, want al snel gingen de vuisten van het publiek te lucht in. Kudra Mata speelden als vanouds. Energiek, strak en retesnel. En met de enkele nieuwe nummers die ze ten gehore brachten is het duidelijk dat Kudra Mata meer wil, en zeker ook kan.

Nadat de zaal lekker warm gespeeld was, brak het moment van de waarheid aan. Na een snel sigaretje en een nieuw, vers getapt biertje kwam het doek waarvoor de vorige band had gespeeld naar beneden. Het vertoonde een muur van versterkers met in het midden een uitsparing voor het drumstel van de heerschende Chris Adler. Na de gebruikelijke 'it's great to be here' begonnen de mannen aan datgene waar ze goed in zijn: snoeiharde metal maken. En hoe. De loopjes in het gitaarwerk waren niet met het blote oog bij te houden, en het oogde moeiteloos. Wat een helden. En Adler is niet voor niets geroemd om zijn drumwerk. Zijn ritmes waren overduidelijk de ruggengraat van het optreden en de fill'ins waren perfect. Ook de onuitputtelijke vaart van de show in het algemeen was noemenswaardig te noemen. Dik een uur lang ramden de band de strakste metal door de, overigens ontzettend goede, geluidsinstallatie van de Metropool. Zelfs na jaren lang getoured te hebben, bleken de leden nog steeds over het uithoudingsvermogen van een marathonloper te beschikken. Respect. En natuurlijk mag de zang niet vergeten worden. Met zijn unieke throat zorgde Randy voor het laatste radartje in het geheel. En dit complete uurwerk tikte 130 keer per minuut. \\m//