We don’t mind horrific working conditions, as long as it is not happening to our work environment.
We don’t mind unfair wages, as long as we’re getting paid enough.
We don’t care if people die on their jobs, as long as they do not live in our country.
We don’t care at all, as long as we can still buy our laptops, cellphones or cheap clothing.
In this day and age, we need a thorough understanding of Corporate Social Responsibility. Especially in this time, where we, the future generation of business people, the one’s who make the world go round, will shape the earth, and all its inhabitants. When we do not condone ourselves to a global code, or at least an ethical standard concerning business practices, we lose our humanity.
This might seem a bit ideological, and it can be. It should be. For if there is not an ideology like this to reach for, what should it otherwise be? Money? Enlarging the wealth of shareholders? Those are good objects to strive for, but should not be the only goal. Too long corporations have had the excuse of ‘capitalism’ to extort, enslave, and destroy human lives. Of course, some might say that they also created live, increased welfare, brought knowledge to those who did not have, but those are not excuses to look away from the other side that some business practices might and do bring.
Everybody knows the practices of Apple. They make great products, meant for ‘everybody’ and should improve your life. Fewer people know about how those products are being made, and that not ‘everybody’ benefits from it. Intensive labour in factory’s as large as a small town, extremely low wages, suicides on the job, the list goes on. As Apple states it so beautifully in their Code of Conduct:
The Apple Supplier Code of Conduct requires suppliers to provide safe and healthy working conditions, to use fair hiring practices, to treat their workers with dignity and respect, and to adhere to environmentally responsible practices in manufacturing.
There goes your credibility, Apple.
On the other end, the LEGO Group thinks about it’s environment as Apple does, but actually does something instead of writing only nice sounding words that look great on paper. They and their parent company Kirkbi, are building a windmill park just of the shore from Germany. Not to power up their factories, but for "making a positive impact on the world".
Now that is what I’m talking about.
This is what doing business should be all about. Of course, the first and most important goal is to make money. Nothing wrong with that. But as a company, especially as large as LEGO or Apple, you leave a mark on your environment. Not only speaking about the impact on nature, but on people’s lives. And that’s a responsibility, as a company, you cannot walk away from. They owe it to them, and to the world, from the moment they had an idea of starting a venture.
Alas, the words written above are all so well known, and heard so many times before. And it is not up to me to convince you of ways to do business different, or better. But you should think about how, in the modern world, business is conducted. And if you can change certain aspects that will benefit to more people, other than the shareholders, do it.
woensdag 7 maart 2012
dinsdag 25 oktober 2011
[Recensie 3voor12] As I Lay Dying + Amon Amarth, Metropool Hengelo
Wederom bewijst Poppodium metropool zijn bestaansrecht in de regio. Met de diversiteit aan artiesten laat het podium zien hoe mooi en belangrijk muziek is in het leven van alledag. Guus Meeuwis naast Seasick Steve, Lamb of God naast Anouk. Was die saamhorigheid maar alom vertegenwoordig in de wereld. Nu wil ik niet te filosofisch worden in deze recensie, maar de vergelijking mag gemaakt worden. Want op zaterdag 22 oktober stonden de mannen van As I Lay Dying naast de formatie van Amon Amarth. Beide keiharde Metal bands, met een lichtelijk verschil in subgenre. Metalcore naast Melodic DeathMetal. Een harde, ruige, strakke band naast, nouja, een harde, ruige, strakke band. Een prima ouderwetse Metal avond in Hengelo dus.
De opgewektheid was te zien aan het publiek die avond. Iedereen leek zich te verheugen op een mooie avond van hun favoriete band. Van over heel Nederland kwamen de fans om de grote namen in het echt te aanschouwen. Het blijft elke keer mooi om te zien dat jong naast oud geniet van dezelfde muziek. Amon Amarth draait al een tijdje mee, en heeft in die tijd een trouwe schare fans opgebouwd. Het zelfde geldt voor As I Lay Dying dat, ook al is het een ander genre, prima de hoofd act had kunnen zijn. Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat ik de allereerste, lokale band van de avond niet heb kunnen zien wegens problemen met het openbaar vervoer naar Hengelo. Maar aan de reacties van het publiek was het een prima opwarmer voor Amon Amarth. Zoals een voorprogramma hoort te zijn.
As I Lay Dying betrad het zeer kleine podium om de avond goed af te trappen. Het bizar grote drumstel van Amon Amarth zorgde voor een opstelling van de metalcore band, die ik eigenlijk wel kon waarderen. De drummer van As I Lay Dying stond met zijn apparaat tussen de overige band leden te spelen, en dat bracht zijn bijdrage goed naar voren. Als een bezetene droeg hij hij de band gedurende de hele set. Ondanks wat kleine technische problemen met de gitarist was de show degelijk te noemen, in de positieve zin. Zonder al teveel poespas, bracht de band harde metal ten gehore, met zowel oud als nieuw materiaal. 'The Sound of Truth' zweepte de zaal goed op, om aan het einde van de set 'Nothing Left' van hetzelfde album te spelen. Tussendoor veelal ouder werk, wat voor een goede balans zorgde. Op het eind kwam er zelfs nog een redelijke Wall of Death aan te pas, iets dat het publiek prima kon waarderen als opmaat naar Amon Amarth. Met een strakke, degelijke en professionele houding liet As I Lay Dying het publiek voldaan achter.
Amon Amarth werd ontvangen met luid gejuich, en zowel het publiek als de band had er duidelijk zin in. Geheel volgens de Noorse mythologie waar de band zich graag door laat inspireren, had de frontman Johan Hegg een hoorn aan zijn riem hangen, waar helaas geen godendrank in zat. Hij had het in ieder geval niet nodig gehad om zijn stem te smeren, want wat een grunts kwamen uit zijn strot! Heerlijk rauw. De combinatie in deze band tussen vocals, bruut gitaarweld en slopend drumwerk stemde mij zeer vrolijk. Het kan eigenlijk ook niet anders als je alleen al kijkt naar het drumstel. Drie (!) bass drums en nog veel meer tom's waar de drummer compleet loos op ging. En dat werkte aanstekelijk voor het publiek. Er werd zwaar genoten, door iedereen. Voor deze avond was Amon Amarth onbekend voor mij, maar het moge duidelijk zijn dat ik al die tijd wat gemist heb. Werkelijk 'Guardians of Asgaard'.
Maar om te zeggen dat Amon Amarth de duidelijke hoofdact was zou ik As I Lay Dying te weinig eer aandoen. Het zijn allebei grote namen in hun respectievelijke subgenres, maar verschillen teveel in stijl om elkaars voorprogramma te zijn. Dat gezegd hebben, twee ontzettend goede, grote namen, die voor een geweldige avond hebben gezorgd. Hengelo, en poppodium Metropool mogen trots zijn.
De opgewektheid was te zien aan het publiek die avond. Iedereen leek zich te verheugen op een mooie avond van hun favoriete band. Van over heel Nederland kwamen de fans om de grote namen in het echt te aanschouwen. Het blijft elke keer mooi om te zien dat jong naast oud geniet van dezelfde muziek. Amon Amarth draait al een tijdje mee, en heeft in die tijd een trouwe schare fans opgebouwd. Het zelfde geldt voor As I Lay Dying dat, ook al is het een ander genre, prima de hoofd act had kunnen zijn. Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat ik de allereerste, lokale band van de avond niet heb kunnen zien wegens problemen met het openbaar vervoer naar Hengelo. Maar aan de reacties van het publiek was het een prima opwarmer voor Amon Amarth. Zoals een voorprogramma hoort te zijn.
As I Lay Dying betrad het zeer kleine podium om de avond goed af te trappen. Het bizar grote drumstel van Amon Amarth zorgde voor een opstelling van de metalcore band, die ik eigenlijk wel kon waarderen. De drummer van As I Lay Dying stond met zijn apparaat tussen de overige band leden te spelen, en dat bracht zijn bijdrage goed naar voren. Als een bezetene droeg hij hij de band gedurende de hele set. Ondanks wat kleine technische problemen met de gitarist was de show degelijk te noemen, in de positieve zin. Zonder al teveel poespas, bracht de band harde metal ten gehore, met zowel oud als nieuw materiaal. 'The Sound of Truth' zweepte de zaal goed op, om aan het einde van de set 'Nothing Left' van hetzelfde album te spelen. Tussendoor veelal ouder werk, wat voor een goede balans zorgde. Op het eind kwam er zelfs nog een redelijke Wall of Death aan te pas, iets dat het publiek prima kon waarderen als opmaat naar Amon Amarth. Met een strakke, degelijke en professionele houding liet As I Lay Dying het publiek voldaan achter.
Amon Amarth werd ontvangen met luid gejuich, en zowel het publiek als de band had er duidelijk zin in. Geheel volgens de Noorse mythologie waar de band zich graag door laat inspireren, had de frontman Johan Hegg een hoorn aan zijn riem hangen, waar helaas geen godendrank in zat. Hij had het in ieder geval niet nodig gehad om zijn stem te smeren, want wat een grunts kwamen uit zijn strot! Heerlijk rauw. De combinatie in deze band tussen vocals, bruut gitaarweld en slopend drumwerk stemde mij zeer vrolijk. Het kan eigenlijk ook niet anders als je alleen al kijkt naar het drumstel. Drie (!) bass drums en nog veel meer tom's waar de drummer compleet loos op ging. En dat werkte aanstekelijk voor het publiek. Er werd zwaar genoten, door iedereen. Voor deze avond was Amon Amarth onbekend voor mij, maar het moge duidelijk zijn dat ik al die tijd wat gemist heb. Werkelijk 'Guardians of Asgaard'.
Maar om te zeggen dat Amon Amarth de duidelijke hoofdact was zou ik As I Lay Dying te weinig eer aandoen. Het zijn allebei grote namen in hun respectievelijke subgenres, maar verschillen teveel in stijl om elkaars voorprogramma te zijn. Dat gezegd hebben, twee ontzettend goede, grote namen, die voor een geweldige avond hebben gezorgd. Hengelo, en poppodium Metropool mogen trots zijn.
dinsdag 11 oktober 2011
Facebook, revolutionary or just a waste of bandwidth?
Facebook. For some time, it has been in our lives as a way of staying in touch with friends and to socialize. Newspapers, talk shows and baby-boomers tell us that this phenomenon is the most revolutionary social tool of the 21st century. It's on every one's phone or tablet. Work gets delayed because of it, and people tend to miss out on somebody's birthday if they don't have an account. But is it really that revolutionary? Despite a ridiculous large amount of 800.000.000 users, the so called revolution might be in a way other than it's social aspect.
Of course, we can share and post our interests with friends from across the globe. We can look up what events are being held in our hometown, but does that make it a revolutionary social tool? We already did the exact same things before Facebook, it only offers a combined site for these activities. Even if we have this 'portal' for all these social interactions, what is it used for the most?
Often, I find myself browsing on Facebook when I should be studying. I see what my friends are up to, which is nice. I see updates on upcoming movies, games and music I'm interested in, which is also pretty nice. However, this information is probably only ten percent of the messages showing up on the wall. The rest are just pictures of: a) home-made meals, b) Starbucks coffee, or c) people being drunk. Or status updates about, well, nothing. Everybody knows the infamous 'I took a #2, here is a picture, it was a relieve!'. Of course, the last one is pretty hilarious, but does the ability to upload that kind of information make it revolutionary?
There are innovative ways members use Facebook. The recent uprising of students against the government was largely a success because of Facebook. In a matter of moments, a large audience is reached. The same goes for the uprising in the Middle-East. This does not mean however, that Facebook started these collaborations between protesters. It was just a nice, nifty tool to reach a bigger goal. In other words, without Facebook, Twitter would have been used, or E-mail, or paper notes pinned to the wall of the local church. The uprising was just made easier because of Facebook. Still not revolutionary in the way the Ford Model T car was, at the beginning of the 20th century for example.
The revolutionary part of Facebook lies in the fact that it is the perfect tool for marketeers. More specific, it allows for a complete direct marketing approach, something that has been a holy grail for companies. During the rise of the Internet during the 90's, companies saw a potential platform for their advertisement strategy in the form of banners on websites. While it was, and still is, a successful way of advertising, it only benefits products that have a homogeneous target group. That's where Facebook steps in. By 'liking' topics and talking about things that you are interested in, users create a miniature database with their account, so that advertisements on Facebook are personalized to each user. Every action people make on the site are recorded, and used by companies that want to sell you something. This makes the amount of 'clicks' on advertisements a lot higher, and thus more effective.
It is not entirely clear that users of this social network are aware of these underlying business models that make Facebook such a big player. For one, the line between privacy and marketing goals is easily crossed. Especially if people post and share their whole life on-line. Facebook inventor and owner Mark Zuckerberg got a lot of criticism about this way of advertising, for it violated the privacy of its users. This might be a bit exaggerated, for the fact that people choose to make an account on Facebook, and are themselves responsible for what they do with it. Interests and personal information are two different things, and should be posted accordingly. Awareness is key. A great person once said about Facebook: If you’re not paying for it, you’re not the customer. You’re the product being sold.
I would like to conclude this story with my personal thoughts about Facebook. For starters, it is awesome. The world just keeps becoming smaller and smaller. Information reaches us more quicker, and in greater quantities. We can explore and learn about personal interests and share them with friends. Just keep in the back of your mind that this is a business model, and we are the product that is being sold. We have been given a great tool which is, sadly, often abused with nonsense. So, use Facebook wise. Try to make this digital world a better place. Engage in discussions about awesome stuff, add something positive.
Because most of all, we don't want to see pictures of you being drunk. And I'm not interested in the fact if somebody is left or right handed. Or that he thinks Grolsch is better than Heineken, or that FC Twente will become the national champion instead of Ajax, or that somebody's birthday is in the first 10 days of a month, or what kind of browser you are using, or if Facebook has more guys than girls. You get the point.
And especially, I'm really not interested in a picture of your #2. For all you know, you could be de-friended. And you wouldn't want to post those pictures on any wall in real life.
Of course, we can share and post our interests with friends from across the globe. We can look up what events are being held in our hometown, but does that make it a revolutionary social tool? We already did the exact same things before Facebook, it only offers a combined site for these activities. Even if we have this 'portal' for all these social interactions, what is it used for the most?
Often, I find myself browsing on Facebook when I should be studying. I see what my friends are up to, which is nice. I see updates on upcoming movies, games and music I'm interested in, which is also pretty nice. However, this information is probably only ten percent of the messages showing up on the wall. The rest are just pictures of: a) home-made meals, b) Starbucks coffee, or c) people being drunk. Or status updates about, well, nothing. Everybody knows the infamous 'I took a #2, here is a picture, it was a relieve!'. Of course, the last one is pretty hilarious, but does the ability to upload that kind of information make it revolutionary?
There are innovative ways members use Facebook. The recent uprising of students against the government was largely a success because of Facebook. In a matter of moments, a large audience is reached. The same goes for the uprising in the Middle-East. This does not mean however, that Facebook started these collaborations between protesters. It was just a nice, nifty tool to reach a bigger goal. In other words, without Facebook, Twitter would have been used, or E-mail, or paper notes pinned to the wall of the local church. The uprising was just made easier because of Facebook. Still not revolutionary in the way the Ford Model T car was, at the beginning of the 20th century for example.
The revolutionary part of Facebook lies in the fact that it is the perfect tool for marketeers. More specific, it allows for a complete direct marketing approach, something that has been a holy grail for companies. During the rise of the Internet during the 90's, companies saw a potential platform for their advertisement strategy in the form of banners on websites. While it was, and still is, a successful way of advertising, it only benefits products that have a homogeneous target group. That's where Facebook steps in. By 'liking' topics and talking about things that you are interested in, users create a miniature database with their account, so that advertisements on Facebook are personalized to each user. Every action people make on the site are recorded, and used by companies that want to sell you something. This makes the amount of 'clicks' on advertisements a lot higher, and thus more effective.
It is not entirely clear that users of this social network are aware of these underlying business models that make Facebook such a big player. For one, the line between privacy and marketing goals is easily crossed. Especially if people post and share their whole life on-line. Facebook inventor and owner Mark Zuckerberg got a lot of criticism about this way of advertising, for it violated the privacy of its users. This might be a bit exaggerated, for the fact that people choose to make an account on Facebook, and are themselves responsible for what they do with it. Interests and personal information are two different things, and should be posted accordingly. Awareness is key. A great person once said about Facebook: If you’re not paying for it, you’re not the customer. You’re the product being sold.
I would like to conclude this story with my personal thoughts about Facebook. For starters, it is awesome. The world just keeps becoming smaller and smaller. Information reaches us more quicker, and in greater quantities. We can explore and learn about personal interests and share them with friends. Just keep in the back of your mind that this is a business model, and we are the product that is being sold. We have been given a great tool which is, sadly, often abused with nonsense. So, use Facebook wise. Try to make this digital world a better place. Engage in discussions about awesome stuff, add something positive.
Because most of all, we don't want to see pictures of you being drunk. And I'm not interested in the fact if somebody is left or right handed. Or that he thinks Grolsch is better than Heineken, or that FC Twente will become the national champion instead of Ajax, or that somebody's birthday is in the first 10 days of a month, or what kind of browser you are using, or if Facebook has more guys than girls. You get the point.
And especially, I'm really not interested in a picture of your #2. For all you know, you could be de-friended. And you wouldn't want to post those pictures on any wall in real life.
vrijdag 16 september 2011
Being a freshmen
'Come on! I'm late for my first class, have you seen my shirt..?', Jack said, while downing his last sip of coffee. His head was pounding, and vaguely he remembered the evening before. After only being in Enschede for over a week now, he had seen more parties, drank more alcohol and met more new friends than in his years before. 'Is this the shirt you were looking for?' a sweet, sexy voice came from behind him. Turning his head, Jack saw a gorgeous girl, only covered by his shirt, with a naughty look on her face. Looking at his watch, Jack returned the smile and walked up to her.
Thirty minutes later, Jack was running, tucking in his shirt while entering the college hall, only to discover that the lecture was in full progress. 'Please, take a seat. I'll make an exception for now, because you are a freshmen, however, be on time for the next lecture or stay at home', the teacher said. With his cheeks turning red, Jack took his seat, tried to make some notes and wondered how he would uphold this ridiculous pace of life, called studying. This week, he had two more classes, seminars, tippling evenings with his new society. Plus they even asked him to write columns for the local magazine of his student union. Where would he get the time? And after that, how would he be able to maintain the relationship with his new girlfriend?
After class, Jack picked up his bike and drove back to his dorm room. While the fresh air blowing through his hair he suddenly remembered the old comfortable life and the harsh reality of being a university student.
A lot had changed since high school. Now, the teachers do not care if you attended class or sleep in. They do not care if you make your homework. A number, a lone student amidst the ten thousand other ones. It's part of the learning experience at any university, they told him. Figure things out on your own, with little or no help from anyone. It should make you more mature, less dependent. The only thing that had not changed, was his mother, constantly asking him how he was doing and if he changed his underwear every day. She was still the caring mother as always, but Jack did not listen. It was all the responsibility of Jack now, as a student. He had to learn this over time. At first, it was difficult, missing classes because of the late night drinking during week days. Or other activities that did not had anything to do with college, such as the initiation process of his student fraternity. But after a while, Jack started to get the hang of it, figuring out the balance.
The next months, his life was a roller coaster. New faces, new parties, unearthly sleeping times and some good lectures where he actually learned something. After putting in a lot of hard work, Jack received his first grade and remembered the words of his mentor during the introduction. Smiling, Jack looked forward to the next four years.
Laboris gloria Ludi
Work hard, play hard.
Thirty minutes later, Jack was running, tucking in his shirt while entering the college hall, only to discover that the lecture was in full progress. 'Please, take a seat. I'll make an exception for now, because you are a freshmen, however, be on time for the next lecture or stay at home', the teacher said. With his cheeks turning red, Jack took his seat, tried to make some notes and wondered how he would uphold this ridiculous pace of life, called studying. This week, he had two more classes, seminars, tippling evenings with his new society. Plus they even asked him to write columns for the local magazine of his student union. Where would he get the time? And after that, how would he be able to maintain the relationship with his new girlfriend?
After class, Jack picked up his bike and drove back to his dorm room. While the fresh air blowing through his hair he suddenly remembered the old comfortable life and the harsh reality of being a university student.
A lot had changed since high school. Now, the teachers do not care if you attended class or sleep in. They do not care if you make your homework. A number, a lone student amidst the ten thousand other ones. It's part of the learning experience at any university, they told him. Figure things out on your own, with little or no help from anyone. It should make you more mature, less dependent. The only thing that had not changed, was his mother, constantly asking him how he was doing and if he changed his underwear every day. She was still the caring mother as always, but Jack did not listen. It was all the responsibility of Jack now, as a student. He had to learn this over time. At first, it was difficult, missing classes because of the late night drinking during week days. Or other activities that did not had anything to do with college, such as the initiation process of his student fraternity. But after a while, Jack started to get the hang of it, figuring out the balance.
The next months, his life was a roller coaster. New faces, new parties, unearthly sleeping times and some good lectures where he actually learned something. After putting in a lot of hard work, Jack received his first grade and remembered the words of his mentor during the introduction. Smiling, Jack looked forward to the next four years.
Laboris gloria Ludi
Work hard, play hard.
maandag 4 juli 2011
Godin van de zomer...
Zwoel.
Het woord dat die bewuste zomeravond het best omschrijft. De temperatuur lag die hele dag al hoog, haast ondraaglijk. Annabel bungelde met haar ontblote benen over de rand van de kade. Door de ondergaande zon was het uitzicht over de rivier geweldig, en de verkoeling waar ze naar smachtte kreeg ze. Haar sigaret stak tussen haar lange vingers, half opgebrand.
Ze genoot van dit uitzicht, de lage zon die afscheid nam van haar stad, om in een ander land op te komen en de mensen aldaar te verwarmen.
Nu de zon haast onder ging, stak er een licht briesje op. Een korte rilling ging door haar lichaam. Het enige wat ze droeg was het vrolijke zomerjurkje waar ze al een tijd haar oog op had, maar vandaag pas had gekocht. Waarom ze het niet eerder had meegenomen verbaasde Annabel, het stond haar immers ontzettend goed. Zonder arrogantie kon ze toegeven dat ze een prachtig lichaam had. Haar taille was goed gevormd, maar niet breed. Volle borsten, maar niet overdreven groot. Donker haar met krullen, en een lief, jong gezicht. Ja, ze lag goed in de markt, al was het een tijd geleden. De laatste maanden waren niet de meest prettige voor haar geweest. Ze vond dat, naast haar nieuwe aankoop van die dag, ze ook een beetje mannelijk aandacht had verdient vandaag. Met deze gedachte drukte Annabel haar sigaret uit, streek haar jurkje zorgvuldig glad, en zocht naar haar fietssleutels, toen ze hem zag.
Pedro was aan het sleutelen aan zijn brommer toen hij haar op zich af zag komen lopen. Hij herkende de dame van zijn opleiding, maar had nooit met haar gepraat. Hij wist wel dat hij haar ontzettend mooi vond. En mysterieus, waar Pedro graag over fantaseerde. Ze stelde zichzelf voor als Annabel, een naam die perfect paste in de fantasieën van Pedro. Ze kletsten over koetjes en kalfjes, gewoonlijk iets waar Pedro een hekel aan had, maar dat deerde hem niet. Hij had alleen oog voor deze godin, met haar mooie lippen, die lieve glimlach als ze haar vinger om een krul van haar prachtige haar draaide. Hij vroeg of ze zin had om een ritje te maken op zijn brommer.
Haar armen waren om het gespierde lichaam van Pedro geklemd. Zijn blonde haren wapperden sierlijk in de wind. Hij had er op gestaan dat ze de helm op zou doen, vanwege de veiligheid. Deze hoffelijkheid was Annabel niet gewend, en ze hield hem net iets steviger om zijn middel vast dan nodig was. De warmte van zijn lichaam gaf af aan Annabel, die zichtbaar genoot van het ritje. Ze voelde zich onoverwinnelijk in het avondrood, rijdend over afgelegen weggetjes door de natuur. Waar ze heen gingen wist ze niet, en interesseerde haar niet. Ze leefde in het moment, achterop de brommer van Pedro. Dit moment mocht eeuwig duren.
Na een poos verminderde Pedro vaart. Ze waren langs plekken gereden waar Annabel nog nooit was geweest. Hij stopte naast een bos, stapte af, tilde haar van de brommer en nam haar hand. Ze liet zich gewillig meevoeren, nieuwsgierig naar de bestemming. Ze liepen door het bos voor een paar minuten, voordat ze op een haast betoverende open plek aankwamen. Vol verwondering keek Annabel om haar heen, maakte een rondje alvorens recht in de groene ogen van Pedro te kijken. Hij glimlachte, maakte het bandje van haar helm los die ze nog steeds op had, gooide hem zonder te kijken achter hem neer, en met zijn hand pakte hij zachtjes haar kin, richting zijn gezicht. Ze zoenden.
De volgende ochtend werd Annabel wakker. Ze lag op haar rug, in het gras. Naast haar lag Pedro te slapen, ontbloot bovenlichaam, een arm om haar heen. De zon kwam inmiddels op en
scheen met een warme gloed op het gezicht van Annabel. Ze stond op, voorzichtig, zonder Pedro te wekken, streek haar jurkje glad, viste de sleutels uit zijn zak, en reed weg op zijn brommer.
Het woord dat die bewuste zomeravond het best omschrijft. De temperatuur lag die hele dag al hoog, haast ondraaglijk. Annabel bungelde met haar ontblote benen over de rand van de kade. Door de ondergaande zon was het uitzicht over de rivier geweldig, en de verkoeling waar ze naar smachtte kreeg ze. Haar sigaret stak tussen haar lange vingers, half opgebrand.
Ze genoot van dit uitzicht, de lage zon die afscheid nam van haar stad, om in een ander land op te komen en de mensen aldaar te verwarmen.
Nu de zon haast onder ging, stak er een licht briesje op. Een korte rilling ging door haar lichaam. Het enige wat ze droeg was het vrolijke zomerjurkje waar ze al een tijd haar oog op had, maar vandaag pas had gekocht. Waarom ze het niet eerder had meegenomen verbaasde Annabel, het stond haar immers ontzettend goed. Zonder arrogantie kon ze toegeven dat ze een prachtig lichaam had. Haar taille was goed gevormd, maar niet breed. Volle borsten, maar niet overdreven groot. Donker haar met krullen, en een lief, jong gezicht. Ja, ze lag goed in de markt, al was het een tijd geleden. De laatste maanden waren niet de meest prettige voor haar geweest. Ze vond dat, naast haar nieuwe aankoop van die dag, ze ook een beetje mannelijk aandacht had verdient vandaag. Met deze gedachte drukte Annabel haar sigaret uit, streek haar jurkje zorgvuldig glad, en zocht naar haar fietssleutels, toen ze hem zag.
Pedro was aan het sleutelen aan zijn brommer toen hij haar op zich af zag komen lopen. Hij herkende de dame van zijn opleiding, maar had nooit met haar gepraat. Hij wist wel dat hij haar ontzettend mooi vond. En mysterieus, waar Pedro graag over fantaseerde. Ze stelde zichzelf voor als Annabel, een naam die perfect paste in de fantasieën van Pedro. Ze kletsten over koetjes en kalfjes, gewoonlijk iets waar Pedro een hekel aan had, maar dat deerde hem niet. Hij had alleen oog voor deze godin, met haar mooie lippen, die lieve glimlach als ze haar vinger om een krul van haar prachtige haar draaide. Hij vroeg of ze zin had om een ritje te maken op zijn brommer.
Haar armen waren om het gespierde lichaam van Pedro geklemd. Zijn blonde haren wapperden sierlijk in de wind. Hij had er op gestaan dat ze de helm op zou doen, vanwege de veiligheid. Deze hoffelijkheid was Annabel niet gewend, en ze hield hem net iets steviger om zijn middel vast dan nodig was. De warmte van zijn lichaam gaf af aan Annabel, die zichtbaar genoot van het ritje. Ze voelde zich onoverwinnelijk in het avondrood, rijdend over afgelegen weggetjes door de natuur. Waar ze heen gingen wist ze niet, en interesseerde haar niet. Ze leefde in het moment, achterop de brommer van Pedro. Dit moment mocht eeuwig duren.
Na een poos verminderde Pedro vaart. Ze waren langs plekken gereden waar Annabel nog nooit was geweest. Hij stopte naast een bos, stapte af, tilde haar van de brommer en nam haar hand. Ze liet zich gewillig meevoeren, nieuwsgierig naar de bestemming. Ze liepen door het bos voor een paar minuten, voordat ze op een haast betoverende open plek aankwamen. Vol verwondering keek Annabel om haar heen, maakte een rondje alvorens recht in de groene ogen van Pedro te kijken. Hij glimlachte, maakte het bandje van haar helm los die ze nog steeds op had, gooide hem zonder te kijken achter hem neer, en met zijn hand pakte hij zachtjes haar kin, richting zijn gezicht. Ze zoenden.
De volgende ochtend werd Annabel wakker. Ze lag op haar rug, in het gras. Naast haar lag Pedro te slapen, ontbloot bovenlichaam, een arm om haar heen. De zon kwam inmiddels op en
scheen met een warme gloed op het gezicht van Annabel. Ze stond op, voorzichtig, zonder Pedro te wekken, streek haar jurkje glad, viste de sleutels uit zijn zak, en reed weg op zijn brommer.
donderdag 21 april 2011
St. Petersburg, Rusland. Dag 5
Dat onze bonte groep van studenten het ook leuk kan hebben zonder dat ze zichzelf vol zuipen met goedkoop Russisch bier, liet zich deze ochtend blijken. Aangezien we om 9 uur al verwacht werden bij Heineken Rusland stond de wekker op half 7, en was er helemaal niemand St. Petersburg ingegaan. Bijkomend voordeel hiervan was dat de JFK, a.ka. Jesper Fokking Korten, a.k.a. Jesper de Fokking Kotser gelukkig niet zijn naam had waargemaakt, de brokkelkoning als hij is. De Georgische Beef Stroganoff bleef gelukkig binnen. Toch was het tijdstip van opstaan voor velen, ondanks ondermaats alcoholgebruik, veel te vroeg, en trok menig student het erg slecht. Chagrijnige, zeurende hoofden domineerden de gang.
Zogezegd begaf de bonte stoet in vol ornaat richting de bus, alwaar de buschauffeur zijn laatste dollemans rit mocht uitvoeren. Ik wenste van harte dat hij een vol pakje sigaretten bij zich had, aangezien dit de valuta of choice is voor het tot op het bot corrupte politie apparaat van Rusland. Gelukkig stond het geluid van de on-board geluidsinstallatie lekker hard, zodat de Quickscan van de dag door iedereen gehoord kon worden. Met een stortvloed aan informatie brachten Danny en Jeroen iedereen op de hoogte van de situatie bij Heineken Rusland, al leek het af en toe verdacht veel op een telegram. Ik citeer:
Heineken 66.000 employees... Euuuuuuhm... 3800 in Rusland... Euuuuhm... Omzet van 16,1 miljard... Euuuuuhm...Groeicijfer omzet ten opzicht van vorig jaar 41%... Euuuhm..
Maar zonder dollen, ware het niet vanwege het feit dat Martijn en Jan heerschden met hun Quickscan van woensdag [''Boskalis verleent service voor dingen.. suuuuuuuuure''], was dit een van de betere informatieve Quickscans van de week. Vanwege het feit dat de buschauffeur iets te fanatiek naar de bestemming was gereden, en 50 minuten had bespaard, besloot de commissie om zich opeens even autoritair te gedragen met betrekking tot de manier van interviewen, door iedere groep apart te nemen achterin de bus. In een aantal gevallen zeker gerechtvaardigd, maar lang niet altijd. Sowieso een beetje vreemd om bij het een-na-laatste bedrijfsbezoek opeens uit te gaan leggen hoe de interviews dienen te verlopen terwijl er al 5 zijn voorgegaan. Maar whatever...!
Bij Heineken Rusland werden we wederom warm onthaald. Helaas niet met gebakjes en frisdrank, maar wel door de appetijtelijke Christina, P.A. van Maria, Human Resource Director. Na een verkleedpartij waarbij het Carnaval in Brabant op een kinderfeestje lijkt, begaf de groep zich volledig uitgedost in oranje hesjes, brillen, en volgens-de-laatste-Russische-mode-veiligheidsschoenen richting de brouwerij voor een rondleiding. Blijkbaar wist de supply-chain manager niet dat we uit het schone Twente kwamen, want elke onderdeel van het productieproces werd keihard ge-0wnt door Grolsch. Maar dat wist hij gelukkig niet. Uit beleefdheid bleven we aandacht luisteren.
Na het verplichte rondje lopende band/stickers voor flesjes/gistende meuk bekijken kwamen we in de algemene vergaderkamer aan, alwaar Maria klaarstond om informatie over Heineken Rusland in het tempo van een doorgeladen AK-47 door te geven. Dat was toch iets teveel van het goede voor de half slapende studenten. Toch was het praatje van Maria, en haar voltallig HRM-team zeer handig voor onze onderwerpen, en hadden we binnen no-time de informatie die we nodig hadden. Helaas geen proeverij aan het eind, terwijl er toch genoeg klaarstond voor een zogeheten product confrontatie. Sowieso is Heineken te smerig voor woorden, en drinken ik liever het leidingwater van St. Petersburg, dus dat gaf niet zoveel. Maar toch scoorde ze punten door het vergeten jasje van Tamara later in de middag terug te brengen bij ons hostel. Dat dan weer wel. Bedankt, persoonlijke assistent!
Nadat, onder een daverend applaus, we afscheid hadden genomen van onze trouwe buschauffeur, kregen we een uur de tijd om ons om te kleden voor de Hermitage, het kunstcentrum van St. Petersburg. De planning was om rond 2 uur te verzamelen voor het prachtige gebouw waar onder andere Nederlandse grootmeesters hingen zoals Rembrandt van Rijn en Pieter Breugel. Helaas was deze opsnuiving van cultureel erfgoed niet aan iedereen besteed, en hadden sommige rechtse, kortzichtige rakkers oogkleppen voor. Helaas, ze hebben daarmee een super toffe mummie gemist.
Jammer genoeg konden onze Danny en Martin de knuffel van een Russische mannenliefhebber niet ontwijken, met als gevolg dat hun bips grondig gefouilleerd werd, waarna het toegangspasje van Danny's Hostel werd ontvreemd. Waarschijnlijk was de Russische mannenbatser zo onder de indruk van de stevigheid van de billetjes van dit duo, dat hij pardoes zijn buit in een hoekje achterliet om deze ervaring ergens te verwerken. Het overbodige ''I'm from Holland! Where to fuck you from, eeuh!?'' van onze Ruel mocht niet baten. De dader was inmiddels gevlogen.
Buiten deze ervaring om was de Hermitage simpelweg indrukwekkend te noemen. Een reis door de eeuwen heen leek het haast. Van het ouwe Egypte naar het welvarende Athene, langs het mythologische Rome, tot aan de Gouden Eeuw met de Nederlandsche Meesters. Prachtig.
Om 6 uur, het afgesproken tijdstip waarop we met de commissie zouden afspreken om ergens te gaan eten, waren ze er nog steeds niet, en besloten we om ons eigen plan te trekken. Restaurant 'Telpo' was de plek voor ons avond eten, en was heerlijk. Beste diner van de week. Hulde.
De duif die poepte op het hoofd van Jeroen die de weg kwijt was op de terugweg, was een perfecte komische noot als afsluiter voor dit verslag. Ten tijde van schrijven is een gedeelte van de groep trouwens nog niet terug in het hostel, maar de Titty-bar zal waarschijnlijk een goede omzet draaien.
Zogezegd begaf de bonte stoet in vol ornaat richting de bus, alwaar de buschauffeur zijn laatste dollemans rit mocht uitvoeren. Ik wenste van harte dat hij een vol pakje sigaretten bij zich had, aangezien dit de valuta of choice is voor het tot op het bot corrupte politie apparaat van Rusland. Gelukkig stond het geluid van de on-board geluidsinstallatie lekker hard, zodat de Quickscan van de dag door iedereen gehoord kon worden. Met een stortvloed aan informatie brachten Danny en Jeroen iedereen op de hoogte van de situatie bij Heineken Rusland, al leek het af en toe verdacht veel op een telegram. Ik citeer:
Heineken 66.000 employees... Euuuuuuhm... 3800 in Rusland... Euuuuhm... Omzet van 16,1 miljard... Euuuuuhm...Groeicijfer omzet ten opzicht van vorig jaar 41%... Euuuhm..
Maar zonder dollen, ware het niet vanwege het feit dat Martijn en Jan heerschden met hun Quickscan van woensdag [''Boskalis verleent service voor dingen.. suuuuuuuuure''], was dit een van de betere informatieve Quickscans van de week. Vanwege het feit dat de buschauffeur iets te fanatiek naar de bestemming was gereden, en 50 minuten had bespaard, besloot de commissie om zich opeens even autoritair te gedragen met betrekking tot de manier van interviewen, door iedere groep apart te nemen achterin de bus. In een aantal gevallen zeker gerechtvaardigd, maar lang niet altijd. Sowieso een beetje vreemd om bij het een-na-laatste bedrijfsbezoek opeens uit te gaan leggen hoe de interviews dienen te verlopen terwijl er al 5 zijn voorgegaan. Maar whatever...!
Bij Heineken Rusland werden we wederom warm onthaald. Helaas niet met gebakjes en frisdrank, maar wel door de appetijtelijke Christina, P.A. van Maria, Human Resource Director. Na een verkleedpartij waarbij het Carnaval in Brabant op een kinderfeestje lijkt, begaf de groep zich volledig uitgedost in oranje hesjes, brillen, en volgens-de-laatste-Russische-mode-veiligheidsschoenen richting de brouwerij voor een rondleiding. Blijkbaar wist de supply-chain manager niet dat we uit het schone Twente kwamen, want elke onderdeel van het productieproces werd keihard ge-0wnt door Grolsch. Maar dat wist hij gelukkig niet. Uit beleefdheid bleven we aandacht luisteren.
Na het verplichte rondje lopende band/stickers voor flesjes/gistende meuk bekijken kwamen we in de algemene vergaderkamer aan, alwaar Maria klaarstond om informatie over Heineken Rusland in het tempo van een doorgeladen AK-47 door te geven. Dat was toch iets teveel van het goede voor de half slapende studenten. Toch was het praatje van Maria, en haar voltallig HRM-team zeer handig voor onze onderwerpen, en hadden we binnen no-time de informatie die we nodig hadden. Helaas geen proeverij aan het eind, terwijl er toch genoeg klaarstond voor een zogeheten product confrontatie. Sowieso is Heineken te smerig voor woorden, en drinken ik liever het leidingwater van St. Petersburg, dus dat gaf niet zoveel. Maar toch scoorde ze punten door het vergeten jasje van Tamara later in de middag terug te brengen bij ons hostel. Dat dan weer wel. Bedankt, persoonlijke assistent!
Nadat, onder een daverend applaus, we afscheid hadden genomen van onze trouwe buschauffeur, kregen we een uur de tijd om ons om te kleden voor de Hermitage, het kunstcentrum van St. Petersburg. De planning was om rond 2 uur te verzamelen voor het prachtige gebouw waar onder andere Nederlandse grootmeesters hingen zoals Rembrandt van Rijn en Pieter Breugel. Helaas was deze opsnuiving van cultureel erfgoed niet aan iedereen besteed, en hadden sommige rechtse, kortzichtige rakkers oogkleppen voor. Helaas, ze hebben daarmee een super toffe mummie gemist.
Jammer genoeg konden onze Danny en Martin de knuffel van een Russische mannenliefhebber niet ontwijken, met als gevolg dat hun bips grondig gefouilleerd werd, waarna het toegangspasje van Danny's Hostel werd ontvreemd. Waarschijnlijk was de Russische mannenbatser zo onder de indruk van de stevigheid van de billetjes van dit duo, dat hij pardoes zijn buit in een hoekje achterliet om deze ervaring ergens te verwerken. Het overbodige ''I'm from Holland! Where to fuck you from, eeuh!?'' van onze Ruel mocht niet baten. De dader was inmiddels gevlogen.
Buiten deze ervaring om was de Hermitage simpelweg indrukwekkend te noemen. Een reis door de eeuwen heen leek het haast. Van het ouwe Egypte naar het welvarende Athene, langs het mythologische Rome, tot aan de Gouden Eeuw met de Nederlandsche Meesters. Prachtig.
Om 6 uur, het afgesproken tijdstip waarop we met de commissie zouden afspreken om ergens te gaan eten, waren ze er nog steeds niet, en besloten we om ons eigen plan te trekken. Restaurant 'Telpo' was de plek voor ons avond eten, en was heerlijk. Beste diner van de week. Hulde.
De duif die poepte op het hoofd van Jeroen die de weg kwijt was op de terugweg, was een perfecte komische noot als afsluiter voor dit verslag. Ten tijde van schrijven is een gedeelte van de groep trouwens nog niet terug in het hostel, maar de Titty-bar zal waarschijnlijk een goede omzet draaien.
dinsdag 19 april 2011
St. Petersburg, Rusland. Dag 2
Dat de voltallige groep aangekleed en al klaarstond voor de dagopening mag een wonder genoemd worden. Op een misschien wel typisch Twentsche manier had een groot gedeelte van de formatie de avond en nacht ervoor St. Petersburg onveilig gemaakt. 17 april zal voortaan voor angst in de harten van de Russen zorgen, en onttroond hiermee 20 april. Ze hebben het geweten. Toch stonden de lallende, brallende, roebel- en creditcard wapperende studenten aan het begin van een nieuwe dag stuk voor stuk strak in het pak, ietwat glazig uit hun ogen kijkend, de introductie van de te bezoeken bedrijven aan te horen. Sommige nog moeilijk kauwend op brood van Russische makelij. Heerlijk communistisch belegd door Daan. Verandering van spijs doet eten zegt men, maar helaas niet in de voormalig USSR.
Toch werd er instemmend geknikt na de zoveelste 'buddy-check', en liep de gehele entourage, sommige sjokkend, richting Nuffic, gesitueerd in een door Twentenaren gebouwde kerk aan de 'Nova Prospect'. Nuffic, de organisatie die voor een internationale samenwerking in hoger onderwijs zorgt ontving ons met open armen, en met een gedekte tafel met koffie, thee en heerlijk on-Nederlandse gebakjes. Schijnt iets Russisch te zijn. Voor een brak gezelschap was de presentatie en de daarop volgende vragen sessie van een opvallend hoog niveau. Representeer de Universiteit was er bij ons ingestampt. Russian style. Naderhand een rondleiding door de kerk waarbij een expositie in de centrale ruimte perfect tot zijn recht kwam door het Romeinse koepeldak. Sowieso zijn de bouwstijlen in St. Petersburg regelrecht gejat van het oude Rome, al geeft dat niets, de grootsheid en het bombastische maken veel indruk.
Al hebben sommige leden van de groep meer aandacht voor hele andere Russische makelij, paraderend door de Nova Prospect in korte rokjes met veel te grote zonnebrillen. Voor onze trouwe buschauffeur Dimitri leek het de alledaagse gang van zaken te zijn, al wachtend voor zijn bus met een grimmig gezicht dat overduidelijk communistisch Rusland verkiest boven het verwesterd, hedendaagse Rusland. Volgende bestemming: AAA Movers, een verhuisbedrijf opgezet door een Nederlandse expat. 'Buddy-check' nummer 2 doorstaan, en op weg naar onbekende oorden. Voor het eerst zagen we het Rusland dat we, in onze vooroordelen, herkende. Klaarblijkelijk verlaten flats, dorre bomen, zware industrie, met sporadisch een langzaam voortbewegende oud Baboesjka vrouwtje. De strak blauwe, voor Rusland unieke, lucht maakte geheel toepasselijk plaats voor een grijze wolkendeken. Heel even reed de chauffeur een verkeerde straat in, maar in Rusland los je dat op door op de rechter rijbaan achteruit terug te rijden. Wat een baas.
Uiteindelijk arriveerden we op het industrie terrein waar het verhuisbedrijf van Norbert Gooren, ondernemer in hart en nieren, zich had gevestigd. Wederom een ontzettend warme ontvangst met een gedekte tafel vol frisdrank en lekkernijen. Dat mag gewoonte worden. Blijkt dan ook dat Norbert het magazijn deelt met automonteurs, van elkaar gescheiden door een kleine wand. Only in Russia. De groep werd opgedeeld vanwege de kleinschaligheid van de organisatie, waarbij de ene helft vragen kon stellen aan Norbert, en de andere groep aan zijn vrouw Sabina, die ook werkzaam is in de organisatie. Het HRM-thema Reward Management was nog niet eerder zo dubbelzinnig. Toch waren de vragen kritisch en scherp, en werden allemaal beantwoord door de onvermoeibare eigenaar. Ook het Engels taalgebruik van Sabina was een verademing, gezien het feit dat maar 4% van de Russische bevolking deze taal beheerst. Het is dat de tijd voorbij was, en Dimitri naar huis wilde, anders had Norbert nog urenlang kunnen kletsen, en hadden we dat graag aangehoord. Leuke ondernemer, met een apart, interessant bedrijf maakte van deze eerste dag van bedrijfs bezoeken memorabel.
Maar lieve lezers, de dag was nog niet voorbij, en het zou alleen nog maar memorabeler worden. In het kort:
Dimitri wordt boos op de Russische KGB die hem verbied een straat in te rijden. Liever hij dan ik.
Dimitri rijdt alsnog de straat in, wordt aangehouden, koopt vervolgens de aanklacht tegen hem af door een diender een (1!) sigaret toe te schuiven.
Eten in een restaurant dat gewoon koud was. Wordt je niet vrolijk van.
Eten dat pas nadat de rest van de tafel gegeten heeft wordt gebracht. Wel warm, dat dan wel.
Vervolgens verwacht het personeel dat er 10% fooi gegeven gaat worden. Huh, voor welke dienst dan?
Achteraf horen dat het tafeltje naast je met medestudenten heeft lopen genieten van typische Russische gerechten, dat wel gewoon goed en warm was.
Thuiskomen in het hostel en erachter komen dat het water is afgesloten. 24 stinkende studenten is het gevolg.
Om 3.45 in de nacht Joost wakker maken en laten geloven dat de bus over 15 minuten vertrekt. Nog nooit iemand zo snel zijn pak aan zien trekken. En die arme jongen lag zo lekker te slapen.
Al met al, een zeer geslaagde dag waarbij serieuze zaken afgewisseld werden met een vrolijke noot. Hulde voor de commissie die er hard voor werkt om ons, naast intellectuele zaken, een mooie tijd te bezorgen.
Alleen was dat brood echt niet weg te krijgen.
Toch werd er instemmend geknikt na de zoveelste 'buddy-check', en liep de gehele entourage, sommige sjokkend, richting Nuffic, gesitueerd in een door Twentenaren gebouwde kerk aan de 'Nova Prospect'. Nuffic, de organisatie die voor een internationale samenwerking in hoger onderwijs zorgt ontving ons met open armen, en met een gedekte tafel met koffie, thee en heerlijk on-Nederlandse gebakjes. Schijnt iets Russisch te zijn. Voor een brak gezelschap was de presentatie en de daarop volgende vragen sessie van een opvallend hoog niveau. Representeer de Universiteit was er bij ons ingestampt. Russian style. Naderhand een rondleiding door de kerk waarbij een expositie in de centrale ruimte perfect tot zijn recht kwam door het Romeinse koepeldak. Sowieso zijn de bouwstijlen in St. Petersburg regelrecht gejat van het oude Rome, al geeft dat niets, de grootsheid en het bombastische maken veel indruk.
Al hebben sommige leden van de groep meer aandacht voor hele andere Russische makelij, paraderend door de Nova Prospect in korte rokjes met veel te grote zonnebrillen. Voor onze trouwe buschauffeur Dimitri leek het de alledaagse gang van zaken te zijn, al wachtend voor zijn bus met een grimmig gezicht dat overduidelijk communistisch Rusland verkiest boven het verwesterd, hedendaagse Rusland. Volgende bestemming: AAA Movers, een verhuisbedrijf opgezet door een Nederlandse expat. 'Buddy-check' nummer 2 doorstaan, en op weg naar onbekende oorden. Voor het eerst zagen we het Rusland dat we, in onze vooroordelen, herkende. Klaarblijkelijk verlaten flats, dorre bomen, zware industrie, met sporadisch een langzaam voortbewegende oud Baboesjka vrouwtje. De strak blauwe, voor Rusland unieke, lucht maakte geheel toepasselijk plaats voor een grijze wolkendeken. Heel even reed de chauffeur een verkeerde straat in, maar in Rusland los je dat op door op de rechter rijbaan achteruit terug te rijden. Wat een baas.
Uiteindelijk arriveerden we op het industrie terrein waar het verhuisbedrijf van Norbert Gooren, ondernemer in hart en nieren, zich had gevestigd. Wederom een ontzettend warme ontvangst met een gedekte tafel vol frisdrank en lekkernijen. Dat mag gewoonte worden. Blijkt dan ook dat Norbert het magazijn deelt met automonteurs, van elkaar gescheiden door een kleine wand. Only in Russia. De groep werd opgedeeld vanwege de kleinschaligheid van de organisatie, waarbij de ene helft vragen kon stellen aan Norbert, en de andere groep aan zijn vrouw Sabina, die ook werkzaam is in de organisatie. Het HRM-thema Reward Management was nog niet eerder zo dubbelzinnig. Toch waren de vragen kritisch en scherp, en werden allemaal beantwoord door de onvermoeibare eigenaar. Ook het Engels taalgebruik van Sabina was een verademing, gezien het feit dat maar 4% van de Russische bevolking deze taal beheerst. Het is dat de tijd voorbij was, en Dimitri naar huis wilde, anders had Norbert nog urenlang kunnen kletsen, en hadden we dat graag aangehoord. Leuke ondernemer, met een apart, interessant bedrijf maakte van deze eerste dag van bedrijfs bezoeken memorabel.
Maar lieve lezers, de dag was nog niet voorbij, en het zou alleen nog maar memorabeler worden. In het kort:
Dimitri wordt boos op de Russische KGB die hem verbied een straat in te rijden. Liever hij dan ik.
Dimitri rijdt alsnog de straat in, wordt aangehouden, koopt vervolgens de aanklacht tegen hem af door een diender een (1!) sigaret toe te schuiven.
Eten in een restaurant dat gewoon koud was. Wordt je niet vrolijk van.
Eten dat pas nadat de rest van de tafel gegeten heeft wordt gebracht. Wel warm, dat dan wel.
Vervolgens verwacht het personeel dat er 10% fooi gegeven gaat worden. Huh, voor welke dienst dan?
Achteraf horen dat het tafeltje naast je met medestudenten heeft lopen genieten van typische Russische gerechten, dat wel gewoon goed en warm was.
Thuiskomen in het hostel en erachter komen dat het water is afgesloten. 24 stinkende studenten is het gevolg.
Om 3.45 in de nacht Joost wakker maken en laten geloven dat de bus over 15 minuten vertrekt. Nog nooit iemand zo snel zijn pak aan zien trekken. En die arme jongen lag zo lekker te slapen.
Al met al, een zeer geslaagde dag waarbij serieuze zaken afgewisseld werden met een vrolijke noot. Hulde voor de commissie die er hard voor werkt om ons, naast intellectuele zaken, een mooie tijd te bezorgen.
Alleen was dat brood echt niet weg te krijgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)